Deze maand staat in Runners’ World een klein artikel over Rono, waarbij ik toch even moest slikken.

Ik herinner mij, en ik was toen zo’n jaar of 10, Rono als de eerste Afrikaan die de Europeanen naar huis liep. In zijn topjaar 1978 liep hij vier wereldrecords (van drie kilometer tot tien kilometer) in 81 dagen, zonder hazen. Hoe groot hij echt was, heeft hij evenwel niet kunnen tonen: door een boycot moest hij verstek geven voor de Olympische Spelen van 1976 en 1980.

Hij had, blijkens het artikel, evenwel meer last van de alcohol dan van zijn looptegenstanders. Rono was niet vies van een glaasje, ook in volle atletiekseizoen. Zijn zuur verdiende spaarcenten gingen op aan de drank. De looplegende verwerd tot een hoopje aan lagerwal geraakte ellende. Rono zocht zijn heil in de Verenigde Staten, waar hij tussen 1986 en 1996 als dakloze rondzwierf.

Ondertussen zou het hem iets beter vergaan…