Vooraf :

het is sedert oktober 2005 geleden dat ik mij nog eens aan een marathon gewaagd heb, maar morgen is weer zover! Wij gaan de Maasmarathon proberen die ook geldt als Belgisch kampioenschap.

Normaal gezien ben ik de dagen voor de marathon één en al concentratie: extra water, met carbo lode, naar binnen werken, vroeg in bed, geen alcohol, … . Dit keer is het evenwel totaal niet gelukt : wat uit mijn lood geslagen door onverwachte reacties op breed uitgesmeerde krantenartikels in de De Standaard (dan nog het hoofdartikel), Het Nieuwsblad/De Gentenaar, Het Volk. Het leven: boeiend, maar woelig…

Nu, ik weet ondertussen ook dat ons lichaam een ‘raar’ functionerend iets is. Wij zien dus wel wat het wordt. Maar wij gaan alvast genieten, want het schijnt een prachtig parcours te zijn!

Achteraf :

Yes, i’m happy. Het was weer een belevenis, zeker na km 30! Jij had mij moeten horen sakkeren tegen mijn begeleider! De benen die pijn doen. De kilometers die almaar langer lijken en vanaf km 38 quasi eindeloos… . Maar men heeft achteraf zo’n gelukzalig gevoel: ik ben er geraakt! Yeah!

De tijd, 3u19, ligt beduidend boven mijn 3u01 van 2005, maar vind ik toch schitterend, want om professionele redenen was er (veel) te weinig tijd om te trainen (sommigen vonden het wellicht onverantwoord om deel te nemen, maar zo ben ik nu éénmaal…).

En vooral geen pijntjes onderweg, wat betekent dat ik fysiek terug volledig in orde ben!