dit is de brief die ik vandaag naar mijn sponsors schreef …

Liefste sponsortjes,

Gisteren was het dan eindelijk D-day, hét grote moment, BRUSSEL !!
Het kondigde zich niet zo goed aan – avond voordien niet in slaap geraakt, om 2.30 u. nog een kotsend kind moeten opvangen – dus zeggen dat ik zenuwachtig was is een behoorlijk understatement.

Rond 11.45 u. naar Brussel getuft, waar Vredeseilanden voor een zeer goede opvang had gezorgd. Bleek trouwens dat heel wat bedrijven voor Vredeseilanden liepen. Het topje – of zeg maar top – dat we verondersteld werden aan te doen, was niet echt Chanel, maar ja, alles voor de goede zaak. Na de groepsfoto richting startvak. Met het startnummer 25335 was het allerlaatste startvak mijn vertrekpositie. Gezien we met een chip liepen en de tijd pas geregistreerd werd wanneer we uit het Jubelpark kwamen was dat op zich geen drama.

Een ongelooflijk luid kanonschot (door prins Filip himself ?) en de Bolero van Ravel gaven aan dat de eerste lopers gestart waren. Ongeveer 7 à 8 minuten later kwam ik al over de matten waar de tijdsregistratie begon. Snel even op mijn horloge gekeken en hup, bijna onmiddellijk kunnen lopen. Als je bedenkt dat ik op de stadsloop in Gent pas na meer dan 1 km. kon beginnen lopen, best wel ok.

Op km. 3 een aanmoediging van Nike, om de 3 à 4 km. bevoorrading met water, héél veel orkestjes, djembé’s, Power Songs met danseressen en volk, volk, volk.
Het werd me nog maar eens duidelijk dat lopen toch wel een heel individuele sport is. Vooral aan de drankbevoorradingen gold het recht van de sterkste: duwen, trekken, omverlopen om toch maar als eerste aan water te geraken. Maar anderzijds ook een ongelooflijke sfeer.
28 000 lopers is een echte massa, wat vooral indruk maakte op de Brusselse lanen die je omhoog moest lopen en waar je al die lopers voor je zag.

De eerste kilometers verliepen vlot, doortocht aan de 10 km. op 56’ en dan begon het aftellen. Op km. 11 kwam ik onverwachts mijn loopmaatje Katrien tegen in een knalblauw T-shirt van het UZ. Tot km. 19 zijn we samen gebleven, dan had ik nog een klein beetje overschot om te versnellen. Vooral tussen km. 16 en 18 vallen de lijken: de Woluwelaan en de Tervurenlaan zijn meer dan vals plat: dat is gewoon klimmen, klimmen, klimmen.
Elke keer als ik dacht een beetje stil te vallen, was er een nieuwe afleiding: water, gatorade, muziekje, djembé-orkestje van Vredeseilanden, kinderen in buggy’s voortgeduwd door afgepeigerde vaders, de boodschappen op de T-shirts van de andere lopers (man, man, wat je daar allemaal op kon lezen!)… De laatste km. was lang (het was ook 20 komma 2!) maar door de mensen die je aanmoedigen zalig.

De grootste teleurstelling kwam aan de meet. Doordat ik blijkbaar een grijze muis ben, Griet Modaal, en de meeste mensen dus ongeveer aan mijn tijd binnenlopen was er een gigantische opstopping om over de matten te lopen die je tijd registeren. Concreet: toen ik aankwam had ik een tijd van 1.54 u., maar toen ik eindelijk na heel wat duw- en trekwerk mijn been over de mat kon zwaaien was er 3 minuten voorbij en mijn officiële tijd is dus 1.57 u.

Maar hey, dat kon de pret niet drukken, ik had vooraf getekend voor zo’n tijd, dus ik was echt wel content. Vooral omdat het zo’n leuke wedstrijd was en ik helemaal niet dood was aan de meet (wat in het verleden wel eens anders was …).

Bedankt allemaal voor de morele steun en natuurlijk ook namens Vredeseilanden bedankt voor jullie bijdrage!
Tot volgend jaar.

PS wie mij in actie wil zien – hoewel ik mijzelf niet terugvind op de beelden – surf naar http://results.20kmdebruxelles.be/, dan mijn startnummer intikken 25335 en dan naar de video doorklikken. Zoals je kunt zien was het aanschuiven aan de meet!

Hierbij de uitslag (wellicht opnieuw onvolledig, want ik ken jammer genoeg niet iedereen zijn achternaam) :

2911 De Baene Edwin 0:40:45 1:23:09 M 870
3952 De Walsche Petra 0:43:42 1:27:17 W 1572
3412 Cappuyns Ann 0:46:47 1:35:52 W 4075
19398 Lelie Oscar 0:50:55 1:39:12 M 5480
25364 Verwilt Ann 0:49:10 1:39:38 W 5674
25222 Bresseleers Johan 0:50:17 1:43:10 M 7104
9540 Van Acker Helie 0:53:56 1:51:05 V 10292
25335 Van Durme Griet 0:56:20 1:57:14 W 12371
12526 Keukeleire Katrien 0:55:13 1:57:30 W 12446
25256 Demaret Eileen 0:59:17 2:05:39 W 15245

Klik hier voor de website van de 20 km van Brussel, want er zijn dit jaar voor het eerst bijhorende filmpjes…

Paul Van Den Bosch verwierf bekendheid als trainer van o.m. Sven Nys, Luc Van Lierde en Marc Herremans. Vorig jaar bereidde hij, in opdracht van de VRT, een equipe van oorspronkelijke niet-lopers (met o.m. Koen Fillet) voor op de marathon van New York.

Maar wat zegt de man in feite? Mijn inziens zéér verstandige zaken (en ik beperkt mij hier tot een aantal elementen die verband houden met de lange afstand)!

Een bloemlezing :

1. snelheidstraining is van geringe waarde als men zich voorbereidt op de marathon. Dus bijv. snelle 400-meterherhalingen : schrappen!

2. een begaafde loper zie je in de training groeien: één keer specifiek trainen en een week later merk je al vooruitgang; minder begaafde lopers hebben meer tijd nodig om progressie te maken.

3. de ene loper heeft een veel hogere graad van belastbaarheid dan de andere, wat betekent dat hij meer trainingen aankan zonder tegen een blessure aan te lopen.

4. men moet goed naar de signalen van zijn lichaam luisteren. Zo komen er bij start to runners heel veel overbelastingsletsels voor > men luistert niet naar zijn lichaam.

5. hoe moet een trainingsweek, waarbij wij uitgaan van vier trainingen, er uit zien voor een gemiddelde loper :
5.1. een lange duurloop van 20 tot 25 km. Hierdoor wordt de vetverbranding gestimuleerd, wat de sleutel tot succes is in de marathon.
5.2. na een kwartiertje inlopen zesmaal vijf minuten in een relatief hoog tempo, met telkens drie minuten joggen als herstel. Het tempo moet voor elke reeks gelijkmatig zijn.
5.3. een duurloop van 60 tot 75 minuten met een iets hogere snelheid dan bij de klassieke, lange duurloop.
5.4. voor wie het aankan : een fartlek. De loper varieert het tempo volgens het eigen gevoel, met dien verstande dat de versnellingen niet langer duren dan twee tot drie minuten. De fartlek kan eventueel vervangen worden door een intensieve duurloop van twintig tot veertig minuten.
Lopers die meer willen trainen kunnen dit programma aanvullen met één of meer rustige duurlopen.

6. supercompensatie : dit houdt in dat er gezonde afwisseling is tussen belasting (training) en herstel. Bij een juiste verhouding neemt de conditie alleen maar toe. In het tegenovergestelde geval dreigt ondertraining of – erger – overtraining.

Aangezien ik jammer genoeg niet iedereen zijn achternaam of woonplaats ken een onvolledige uitslag:

48 26 0:36:29 GODART LUC MERELBEKE M
110 1639 0:39:27 GODART TONY DRONGEN M
1092 1913 0:51:13 BRESSELEERS JOHAN EVERGEM M
1850 952 0:56:08 KEUKELEIRE KATRIEN GENT V
1854 1912 0:56:10 VAN DURME GRIET EVERGEM V
1904 1876 0:56:32 COSAERT ERIC GENT M
2083 3895 0:57:46 DEMARES EILEEN SINT-AMANDSBERG V

Op het eerste zicht hebben dit jaar weinig stax-ers deelgenomen aan de stadsloop. Heb ik alvast wel opgemerkt : de gebroeders Goddart, Ann Verwildt. Et c’est tout!

Johan Bresseleers zou nog deelgenomen hebben, maar heb ik niet opgemerkt in de massa.

Voor de volledig uitslag klik op bijgaande link.

Deze maand staat in Runners’ World een klein artikel over Rono, waarbij ik toch even moest slikken.

Ik herinner mij, en ik was toen zo’n jaar of 10, Rono als de eerste Afrikaan die de Europeanen naar huis liep. In zijn topjaar 1978 liep hij vier wereldrecords (van drie kilometer tot tien kilometer) in 81 dagen, zonder hazen. Hoe groot hij echt was, heeft hij evenwel niet kunnen tonen: door een boycot moest hij verstek geven voor de Olympische Spelen van 1976 en 1980.

Hij had, blijkens het artikel, evenwel meer last van de alcohol dan van zijn looptegenstanders. Rono was niet vies van een glaasje, ook in volle atletiekseizoen. Zijn zuur verdiende spaarcenten gingen op aan de drank. De looplegende verwerd tot een hoopje aan lagerwal geraakte ellende. Rono zocht zijn heil in de Verenigde Staten, waar hij tussen 1986 en 1996 als dakloze rondzwierf.

Ondertussen zou het hem iets beter vergaan…

Vooraf :

het is sedert oktober 2005 geleden dat ik mij nog eens aan een marathon gewaagd heb, maar morgen is weer zover! Wij gaan de Maasmarathon proberen die ook geldt als Belgisch kampioenschap.

Normaal gezien ben ik de dagen voor de marathon één en al concentratie: extra water, met carbo lode, naar binnen werken, vroeg in bed, geen alcohol, … . Dit keer is het evenwel totaal niet gelukt : wat uit mijn lood geslagen door onverwachte reacties op breed uitgesmeerde krantenartikels in de De Standaard (dan nog het hoofdartikel), Het Nieuwsblad/De Gentenaar, Het Volk. Het leven: boeiend, maar woelig…

Nu, ik weet ondertussen ook dat ons lichaam een ‘raar’ functionerend iets is. Wij zien dus wel wat het wordt. Maar wij gaan alvast genieten, want het schijnt een prachtig parcours te zijn!

Achteraf :

Yes, i’m happy. Het was weer een belevenis, zeker na km 30! Jij had mij moeten horen sakkeren tegen mijn begeleider! De benen die pijn doen. De kilometers die almaar langer lijken en vanaf km 38 quasi eindeloos… . Maar men heeft achteraf zo’n gelukzalig gevoel: ik ben er geraakt! Yeah!

De tijd, 3u19, ligt beduidend boven mijn 3u01 van 2005, maar vind ik toch schitterend, want om professionele redenen was er (veel) te weinig tijd om te trainen (sommigen vonden het wellicht onverantwoord om deel te nemen, maar zo ben ik nu éénmaal…).

En vooral geen pijntjes onderweg, wat betekent dat ik fysiek terug volledig in orde ben!

Degene die het juiste antwoord bezorgt, mag morgen een ereronde lopen op de piste van Jan Yoens!

Klik op de foto om deze te vergroten!

Deelnemer aan ekiden nacht in ziekenhuis

EVERGEM – Zoals twee jaar geleden, viel ook tijdens de achtste editie van de door de gemeentelijke sportdienst van Evergem georganiseerde ekiden, een deelnemer flauw.

Evergemnaar Luc Van De Walle nam met werkmakkers van het bedrijf Taminco aan de marathon in estafettevorm deel. Na zijn krachtinspanning viel hij neer.

‘Omdat voor een hartstilstand werd gevreesd, volstond de verzorging van de medewerkers van het Rode Kruis en een dokter niet. Het medisch urgentieteam werd opgeroepen en bracht Luc Van De Walle naar het Heilig Hartziekenhuis van Eeklo. Blijkbaar had hij vooraf te weinig gedronken en was hij wegens de felle warmte gedehydrateerd. Nadat Luc Van De Walle een nacht in observatie werd gehouden, mocht hij naar huis’, zegt Bram Jacobs van de Sportdienst. (ivh)

Over de ekiden vindt u een

uitgebreide fotogalerij op www.evergem.be/ekiden

Het zit er weer op voor dit jaar, en, al zeg ik het zelf, het was een schone editie: het weer zat mee, de sfeer ook en de resultaten, ach, wie maalt er om ?
Iedereen heeft vollen bak gelopen, PR’s zijn verpulverd bij de vleet en het glaasje en de hapjes (dankuwel martine ! dankuwel petra!) achteraf maakten alles goed.
We hebben ook enkele tips verzameld voor de organisatoren die ik zeker doorgeef (ziekenboeg, bewegwijzering).
Jullie T-shirts (heel sexy singletjes) worden dinsdag verdeeld op JY, voor de mensen van het Westveld geef ik alles mee met Anick.
Wie nog moet betalen, gelieve dat ook dinsdag te regelen, waarvoor dank.
Voor de geïnteresseerden: de man die gisteren in shock ging, was vandaag naar verluidt – gehoord bij de bakker vanavond – aan de beterhand.
en zo kwam alles toch nog goed en kijken we al uit naar 1 mei 2008 !!