Ik was zoo onder de indruk van een lezersbrief in Humo dat ik – voor degene die dit blad niet lezen – deze hier graag meegeef. Ik zou zelf ook nooit béter kunnen formuleren wat ik eveneens een stukje ervaar als ik een marathon loop (en kan er mij dus enigszins in herkennen en misschien sommige van jullie ook) en men vervange doodeenvoudig het woord ‘fietser’ door ‘loper’ :

“In het betoog van Midas Dekkers komt niet aan bod hoe sport als passie kan beleefd worden. … . De initiële drive om intensief te sporten en om aan wedstrijden deel te nemen, was een soort ‘roeping’. Ik voelde mij uitgedaagd om een bepaalde afstand of een bepaald lastig parcours af te leggen. Als dat lukte, wilde ik telkens opnieuw proberen mijn grenzen te verleggen als een soort experiment met mijzelf. Een andere motivatie heeft te maken met een zekere bewondering voor de toppers : de bovenmenselijke snelheid en kracht, de vastberadenheid op hun gelaat, de afgetrainde, atletische lichamen, het schijnbare gemak en de souplesse van elke beweging, maar ook de pijnlijke grimassen, de inzinkingen, de opgaven.

Op training en zeker tijdens wedstrijden word je met talrijke, soms tegenstrijdige gevoelens geconfronteerd. Als je fit bent, is het alsof er een explosie van energie door je lichaam gaat. Hoe meer je traint en wedstrijden rijdt, hoe groter die energievoorraad wordt en hoe beter je die leert gebruiken en doseren. Je aandacht, concentratie en zintuigen zijn verscherpt. Je wordt hyperalert voor elke beweging rondom je, voor elk detail van het parcours (doping is daar zeker niet voor nodig!). Je ervaart gevoelens van onoverwinnelijkheid die vroeg of laat worden afgewisseld met wanhoop en uitputting. Afzien, afzien en afzien, maar telkens opnieuw versterkt uit je as verrijzen. Een loutering voor lichaam en geest…”

Vorige week begon Canvas met een zesdelige reeks over niet-sporrtieve mensen die zich op 1 jaar voorbereiden op de marathon van New York. Eén van de deelnemers is radio 1-boegbeeld Koen Fillet (hij heeft ook een uitstekende blog daarover).

Zijn er mensen die deze reeks volgen?

De roemrijke Achille is op de donderdagtraining ondertussen twee weken vervangen door het duo Carlos/François. Carlos had er gisteren alvast zin in… .

En stond op zijn menu : 3×300m, 3×400m en 3×600m. Telkenmale als ons treintje vertrok moesten wij met de arm signaleren. Bij de aankomst stond dan een scherpe Carlos aan te geven bij welke tijd wij afgeklokt hadden.

Na het hoofdmenu staat hij er ook telkens op dat nog stevig uitgelopen wordt en idemdito voor de stretching.

Ja, den Carlos heeft er zin in…

Een STAXer vertelde mij dat Marc Engelbeen van loopwinkel Running in de Kortrijksepoortstraat aan het afbouwen is en binnenkort de deuren sluit. Jammer, want wij worden er goed bediend. Ik vroeg er hem vandaag naar. Ik was al de vierde deze week. Er is niets van waar. De concurrentie in Sint-Amandsberg verspreidt deze roddel en denkt dat ze daarmee zijn klanten kunnen afsnoepen. Modern en dynamisch ondernemerschap heet dan dan. Maar het is gewoon smerig. Bon, al bij al ben ik toch nog content, want Running blijft dus bestaan. En ze geven ongeveer even veel korting aan STAXers als Runners Service Lab doet met zijn bonnen.

Begin oktober wordt traditioneel de Pierkesloop georganiseerd (een samenwerking tussen de stedelijke basisscholen, de dienst sport van de stad Gent en RCG). Het was de eerste keer dat ik er met mijn jongens naartoe ben geweest en ik moet toegeven : ik had er geen flauw benul van dat het om zo’n massa kinderen ging.

Het eerste Pierke (alle vrijwilligers hadden een Pierke Pierlala-pak aan) dat ik tegen het lijf liep was de vriendin van Daniël, Catharina Segers. Catharina kon ons al vlug gerust stellen dat er ter plaatse nog inschrijvingen mogelijk waren, want mijn jongens waren niet vooraf ingeschreven. Iets na 10u begonnen de wedstrijden, telkens per leeftijd (2000, 1999, 1998, 1997, 1996 en 1995) en jongens en meisjes onderscheiden, wat neerkomt op zo’n 12 wedstrijden.

Er waren niet zoveel Stax-kinderen : buiten mijn twee leken enkel nog Juna en Zoë deel te nemen. Beide meisjes liepen behoorlijk vooraan. Alexander liep zowat in het midden; Maxim eerder achteraan, maar kon er nog een behoorlijk sprintje uitpersen, zodat hij zijn vriend Levy nog voorbij kon geraken. Misschien waren er ook wel wat Westveld-kinderen aanwezig?

Volgend jaar meer Stax-kinderen?